HET MALIEVELD: EEN DEMONSTRATIE OF EEN VOORAF INGERICHT TONEEL?
Vandaag verzamelen duizenden mensen zich op het Malieveld. Maar kijk eens goed naar de omgeving voordat je alleen kijkt naar wat er straks gebeurt.
De hekken en slagbomen staan klaar. De toegangen en uitgangen zijn bepaald. Politie-eenheden zijn tactisch opgesteld en de camera’s hebben vrij zicht op het hele terrein. Alles is ingericht om mensen te verzamelen, hun bewegingen te sturen en ieder incident onmiddellijk vast te leggen.
Het lijkt bijna op The Hunger Games: het speelveld is vooraf gebouwd, de deelnemers mogen naar binnen en buiten het terrein wordt bepaald welk verhaal Nederland te zien krijgt.
Eén opstootje. Eén klap. Eén gemaskerd gezicht. Meer is er soms niet nodig om duizenden vreedzame demonstranten naar de achtergrond te laten verdwijnen. Wanneer provocateurs of Romeo’s tussen een menigte worden ingezet, kan vrijwel niemand op dat moment zien wie demonstrant is en wie een opdracht uitvoert. Ik beweer niet dat iedere onrust door hen wordt veroorzaakt, maar we zouden naïef zijn als we doen alsof zulke tactieken niet bestaan.
Daarna verschijnen de beelden: onrust, extremisme en politieoptreden. Niet de zorgen van duizenden mensen, maar het incident bepaalt het verhaal. Het volk wordt neergezet als het probleem en de overheid presenteert zichzelf als de partij die de orde moest herstellen.
En daar zit de werkelijke kracht van dit toneelstuk.
Wij zijn met meer. Veel meer. Toch laten wij ons door een minderheid vertellen waar we mogen staan, hoe we mogen bewegen en welk deel van onze boodschap wordt uitgezonden. Dat betekent niet dat we de confrontatie moeten zoeken. Geweld geeft het systeem juist precies de beelden die het nodig heeft. Het betekent dat we moeten begrijpen op welk speelveld we staan.
Zolang wij demonstreren binnen een arena die volledig door anderen wordt ingericht, bewaakt, gefilmd en uitgelegd, houden zij de controle over het eindresultaat.
Misschien is daarom niet alleen de vraag waarom wij vandaag op het Malieveld staan.
De belangrijkere vraag is:
Waarom blijven wij meespelen in een toneelstuk waarvan het podium, de regels én het uiteindelijke verhaal al door anderen zijn bepaald?
Zij hebben de locatie.
Zij hebben de camera’s.
Zij beheersen het beeld.
Maar alleen zolang wij niet doorzien hoe het spel wordt gespeeld.
Bewustwording is de eerste stap naar werkelijke vrijheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten