Decennialang zijn we geconditioneerd om verantwoordelijkheid uit handen te geven. Verantwoordelijkheid voor onze gezondheid, ons onderwijs, onze veiligheid, onze financiën, ons voedsel, onze kinderen, onze gemeenschappen en uiteindelijk onze toekomst. Ons werd geleerd dat iemand anders het beter wist, dat experts de zaken wel zouden regelen, dat instellingen onze problemen zouden oplossen en dat onze rol simpelweg was om te gehoorzamen.
Kijk om je heen en vraag jezelf af waar dat pad ons naartoe heeft geleid.
De dystopische nachtmerrie waar zo velen van ons bang voor zijn, is niet van de ene op de andere dag ontstaan. Hij is stap voor stap opgebouwd, door telkens maar een kleine daad van delegatie. De ene na de andere verantwoordelijkheid die we overdroegen. De ene beslissing na de andere om iemand anders namens ons te laten denken, beslissen en handelen.
Tirannie gedijt niet doordat een handvol machtige mensen bestaat, maar doordat miljoenen capabele mensen ophouden zichzelf te besturen.
Het antwoord is zelfbestuur, en dat begint wanneer we ophouden te wachten tot politici, redders of instellingen ons komen redden en accepteren dat de verantwoordelijkheid voor ons leven bij ons ligt. Onze gezondheid is onze verantwoordelijkheid. Onze geestelijke gezondheid is onze verantwoordelijkheid. Onze families, onze waarden, onze gemeenschappen en onze keuzes zijn onze verantwoordelijkheid.
Op het moment dat we die verantwoordelijkheid weer op ons nemen, gebeurt er iets bijzonders. We zijn niet langer slachtoffers van de omstandigheden, maar scheppers van ons eigen lot. We reageren niet langer op de wereld, maar geven haar vorm.
Een bevolking van afhankelijke mensen is gemakkelijk te controleren. Een bevolking van sterke, onafhankelijke, zelfredzame individuen is onmogelijk te onderwerpen.
En hier ligt de prachtige paradox: individualiteit is het antwoord, maar eenheid is de sleutel tot de overwinning.
Geen conformisme, geen collectivisme, geen collectief bewustzijn. Vrije individuen, die zelf nadenken, zichzelf besturen, verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf en vrijwillig samenwerken aan een gemeenschappelijke visie.
Stel je eens voor wat er mogelijk wordt als miljoenen mensen besluiten om niet langer om toestemming te vragen, niet langer te wachten tot ze gered worden en de touwtjes van hun eigen leven in handen te nemen!
Niemand komt ons redden, maar we kunnen onszelf redden.
We kunnen, en we moeten, onoverwinnelijk worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten